Hava sıcaklıklarının düşüşe geçmesiyle kırsal ve yerleşim alanlarında gözden kaybolan yılanların kış dönemini geçirdikleri noktalar netleşti. Uzak bölgelere göç etmeyen bu canlılar, mevsimi taş duvar boşlukları, kilerler ve ahırlar gibi korunaklı kuytu alanlarda geçiriyor.
Soğuk mevsim koşullarında yılanlar, “brumasyon” olarak adlandırılan dinlenme evresine geçiş yapıyor. Söz konusu biyolojik süreçte kalp atışları ile solunumları yavaşlayan canlılar, vücutlarındaki enerji tüketimini minimuma indirmek amacıyla beslenme alışkanlıklarını neredeyse tamamen kesiyor.
Memeli hayvanların girdiği kış uykusundan ayrışan bu evrede yılanlar bütünüyle hareketsiz kalmıyor. Hava koşullarının geçici şekilde ılımanlaştığı günlerde saklandıkları barınaklardan dışarı çıkabilen sürüngenler, kış süresince kemirgen yuvaları, odun istifleri ve kompost alanlarını sığınak olarak değerlendiriyor.
Mevsim şartlarının normalleşmesi ve sıcaklıkların artmasıyla birlikte yılanlar korunaklı alanları terk ederek rutin avlanma düzenine geri dönüyor. Kışın bu canlıların pasif konuma geçmesi, doğal denge gereği fare ve tarla faresi benzeri kemirgen popülasyonlarında dönemsel artışlara zemin hazırlıyor.
